When morning arrives without me ~ ഞാനില്ലാത്ത പ്രഭാതം വരുമ്പോൾ

Amma might have been (wishing to) say these to us: 

When morning arrives without me, don'tsearch the silence for an answer. 

I sliped away quietly, as quietly as learned to exist.

You were the reason I remained when leaving would have been easier.

lf you ever miss me, be still.  

Somewhere beyond the noise, you may finally hear what I could never say.

I was here, I felt you, I left quietly.

May you finally hear what I could never say.

അമ്മ ഞങ്ങളോട്  ഇപ്രകാരം പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം:

ഞാനില്ലാത്ത ഒരു പ്രഭാതം വരുമ്പോൾ, ഉത്തരങ്ങൾക്കായി നിശബ്ദതയിൽ തിരയരുത്.

ജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെ നിശബ്ദമായി ജീവിക്കാമെന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചിരുന്നതുപോലെ തന്നെ, നിശബ്ദമായി ഞാനും കടന്നുപോയി.

എനിക്ക് എളുപ്പത്തിൽ വിട്ടുപോകാമായിരുന്നിട്ടും, ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെ തുടർന്നത് നിങ്ങൾ കാരണമാണ്.

എന്നെ ഓർത്ത് വിഷമം തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, വെറുതെ ശാന്തമായിരിക്കുക.

ലോകത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾക്കപ്പുറം, എനിക്ക് ഒരിക്കലും പറയാൻ കഴിയാതിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് ഒരുപക്ഷേ കേൾക്കാൻ സാധിച്ചേക്കാം.

ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു, നിങ്ങളെ ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു, എന്നിട്ട് നിശബ്ദമായി വിടവാങ്ങി.

എനിക്ക് ഒരിക്കലും പറയാൻ കഴിയാതിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് ഒടുവിൽ കേൾക്കാൻ കഴിയട്ടെ.

എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ശേഷം | After my mother

എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ശേഷം, എന്നെ "എന്റെ കുഞ്ഞേ" എന്ന് വിളിക്കാൻ ഇനി ആരുമില്ല. തലയിൽ തലോടാൻ സ്നേഹനിർഭരമായ കൈകളില്ല, ആ മൃദുവായ ഊഷ്മളതയുമില്ല. എന്റെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും ഞാൻ ആരോട് പങ്കുവെക്കും? എന്റെ കൊച്ചു കൊച്ചു കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കാനും, എന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കാനും ഇനി ആരുണ്ട്? ഞാൻ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഓരോ ചെറിയ വിഷമവും ഭാരവും അമ്മ ഏറ്റെടുത്തു; എന്റെ ഏറ്റവും ചെറിയ പ്രയാസങ്ങളെപ്പോലും അമ്മ ലഘൂകരിച്ചു തന്നു. ഈ സത്യം വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവരുമ്പോൾ ഹൃദയം വേദനിക്കുന്നു, നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരം അനുഭവപ്പെടുന്നു - എന്റെ വീടായി, എന്റെ സർവ്വസ്വമായി ഞാൻ കണ്ടിരുന്ന അമ്മ, ഇനി എന്നോടൊപ്പമില്ല. ചുറ്റും ആളുകൾ ഉണ്ടാകാം, എങ്കിലും എന്തോ ഒന്ന് അപൂർണ്ണമായി അവശേഷിക്കുന്നു - കാരണം, അമ്മയ്ക്ക് ശേഷം എനിക്ക് ആരുമില്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.

========

After my mother, there's no one left to call me "my child". No loving hand upon my head, no warmth so soft and mild. Whom do I tell my happiness to my worries, Who will listen to my little things and hold me close again? She carried every little worry, every burden I would hide, She made my smallest troubles feel lighter by my side. heart My heart aches, my chest feels heavy maby when the truth comes back to me - The one I called my home, my mother, is no longer here with me. People may surround me, yet something feels undone- Because after my mother, I feel I have no one.

💔🧑‍🧒

Moving On ~ another October

After living under the shadow and shade of our parents for 20 years, sending me off at Ernakulam South Railways station might had been much heavy for our father.  First time going on with own could not be imagined for them.  So all his peers at work were at the railway station to see off the junior.  Specific instructions were given NOT to get out of train until someone will come and call you by your name and your father's friend's name.  That looked a bit confusing.  Then the guy explained, don't get upset.  That is the safe practice when malayalees go to north India, just hold your luggage safe with you and my brother will come inside the coach to take you to their place.

Train left and whole journey was totally different than my daily trips.  It was the beginning of my search for making a living and to get rid of the loans on family assets.

Unbelievably I was not able to contact home for 3 days until reach Kingdom Of Saudi Arabia.  Calling from pillar telephone was a humangous effort.  First question from home was whether you had food or not.  As the objective was to make earnings, weekly telephone calls were like scripted.  Father and mother were consistently giving advise on be safe and to pray at the prayer times of the new country and all.  That season continued for two years to obtain the first annual leave.  Landing in the small airport at Willingdon Island was an unforgettable one as our parents were waiting at the arrival gate of airport.  Even though that vacation return was slightly painful for parents and for self, the gut to shoulder responsibilities were stopping tears.  Expectation was to provide the best luxury for our family and it continued for another 20 years!  countries changed, living styles changed, family was able to own a car, own a mobile phone and to own a desktop computer at early ages of internet.

Every anniversary of our parents were missed.

Every celebrations (onam / vishu) were missed.

Even when every birthdays were missed, mother used to tell during the weekly telephone call that pushpanjali at temple were done in your name.  That was a great blessing!

After 32 years of leaving home, this is the first birthday which I am moving on without them.

Surely hope they will be blessing me from wherever they are now.

dear father and mother, you both will live on me until we meet again.

-------------

 
-------------

ഇരുപത് വർഷത്തോളം മാതാപിതാക്കളുടെ സംരക്ഷണയിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന എന്നെ എറണാകുളം സൗത്ത് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് യാത്രയാക്കുമ്പോൾ അച്ഛന് അത് വലിയൊരു വിഷമമായിരുന്നിരിക്കണം. ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്നത് അവർക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത കാര്യമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ജോലിസ്ഥലത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകരെല്ലാം ആ 'ജൂനിയറിനെ' യാത്രയാക്കാൻ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയിരുന്നു. ഒരാൾ വന്ന് എന്റെയും അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തിന്റെയും പേര് വിളിച്ച് പറയുന്നത് വരെ ട്രെയിനിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങരുത് എന്ന് കർശന നിർദ്ദേശം നൽകിയിരുന്നു. അത് കേട്ടപ്പോൾ അല്പം ആശയക്കുഴപ്പം തോന്നി. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു: "വിഷമിക്കേണ്ട, മലയാളികൾ വടക്കേ ഇന്ത്യയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ സുരക്ഷിതമായിരിക്കാൻ സ്വീകരിക്കുന്ന രീതിയാണിത്. ലഗേജ് സുരക്ഷിതമായി കൈവശം വെക്കുക; എന്റെ സഹോദരൻ കോച്ചിനുള്ളിൽ വന്ന് നിങ്ങളെ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും."

ട്രെയിൻ യാത്ര തുടങ്ങി; എന്റെ പതിവ് യാത്രകളിൽ നിന്നെല്ലാം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു അത്. ഉപജീവനമാർഗ്ഗം കണ്ടെത്താനും കുടുംബസ്വത്തുക്കളുടെ മേലുള്ള കടബാധ്യതകൾ തീർക്കാനുമുള്ള എന്റെ പരിശ്രമത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.

അവിശ്വസനീയമെന്നു പറയട്ടെ, സൗദി അറേബ്യയിൽ എത്തുന്നതുവരെ മൂന്ന് ദിവസത്തേക്ക് വീട്ടുകാരുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അക്കാലത്ത് പൊതുഫോൺ ബൂത്തുകളിൽ നിന്ന് വിളിക്കുക എന്നത് വലിയൊരു സാഹസമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ നിന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ചോദിച്ചിരുന്നത് ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ എന്നായിരുന്നു. പണം സമ്പാദിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം എന്നതിനാൽ, ആഴ്ചയിലൊരിക്കലുള്ള ഫോൺ വിളികൾ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചതുപോലെയായിരുന്നു. സുരക്ഷിതമായിരിക്കാനും, ആ പുതിയ രാജ്യത്തെ പ്രാർത്ഥനാ സമയങ്ങളിൽ പ്രാർത്ഥിക്കാനും അച്ഛനും അമ്മയും എപ്പോഴും ഉപദേശിക്കുമായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ വാർഷിക അവധി ലഭിക്കുന്നത് വരെ ആ അവസ്ഥ തുടർന്നു. വില്ലിംഗ്ടൺ ഐലൻഡിലെ ചെറിയ വിമാനത്താവളത്തിൽ ഇറങ്ങിയ ആ നിമിഷം മറക്കാനാവാത്തതാണ്; കാരണം, വിമാനത്താവളത്തിലെ അറൈവൽ ഗേറ്റിൽ മാതാപിതാക്കൾ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആ അവധി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചുപോകുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കൾക്കും എനിക്കും വിഷമമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള മനക്കരുത്ത് കണ്ണുനീരിനെ തടഞ്ഞുനിർത്തി. കുടുംബത്തിന് മികച്ച ജീവിതസൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കണമെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ആ യാത്ര തുടർന്നു - നീണ്ട ഇരുപത് വർഷത്തോളം! രാജ്യങ്ങൾ മാറി, ജീവിതശൈലികൾ മാറി; ഇന്റർനെറ്റ് പ്രചാരത്തിലായ കാലഘട്ടത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ സ്വന്തമായി കാറും മൊബൈൽ ഫോണും ഡെസ്ക്ടോപ്പ് കമ്പ്യൂട്ടറും സ്വന്തമാക്കാൻ കുടുംബത്തിന് സാധിച്ചു.

മാതാപിതാക്കളുടെ വിവാഹവാർഷികങ്ങളൊന്നും ആഘോഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

ഓണം, വിഷു തുടങ്ങിയ ആഘോഷങ്ങളെല്ലാം നഷ്ടമായി.

പിറന്നാൾ ദിവസങ്ങൾ പോലും ഒപ്പമുണ്ടാകാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ആഴ്ചയിലൊരിക്കലുള്ള ഫോൺ വിളികളിൽ അമ്മ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു - ക്ഷേത്രത്തിൽ എന്റെ പേരിൽ പുഷ്പാഞ്ജലി നടത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന്. അതൊരു വലിയ അനുഗ്രഹമായിരുന്നു!

വീടുവിട്ടിറങ്ങിയിട്ട് 32 വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, അവർ കൂടെയില്ലാതെ ഞാൻ ആഘോഷിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ ജന്മദിനമാണിത്.

അവർ ഇപ്പോൾ എവിടെയായിരുന്നാലും എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പായും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛാ, അമ്മേ, നമ്മൾ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുന്നത് വരെ നിങ്ങൾ എന്നിൽ ജീവിക്കും.