100 Days Sketching | നൂറുദിനവരകൾ - 2026

 

100 Days Sketching | നൂറുദിനവരകൾ

2025 is a year of many unexpected and unforeseen events (both personal and public). 

That's why it was possible to think of new plans. 

When a question came from friends whether there would be a 100dayssketching challenge like in the past few years, I couldn't say no. 

Although I was skeptical about whether I would have time to draw, there is something surprising in the fact that I was able to pick up a pencil.

Today, this year's 100dayssketching challenge is completing its hundred days.

Lots of love to all the friends who inspired the lines for many days.

The picture behind today's line came from Madam's (Ms.Regina Mazhar) WhatsApp status.

I was able to draw only pencil lines [I still don't have the courage to say pictures] every day in the 100dayssketching challenge. 

A big thank you to our father (Ramachandran Nair K S), all my firends and cousins, Shiny Varghese Kanattu, Dr. Shamna Hassan, V.P. Sreekumar, Nanda Kummar, and the members of the 100dayssketching challenge group who supported all the pictures drawn.

വനവാസമോ? സന്യാസമോ?

ഒരു വാർത്ത കേട്ടതിനു ശേഷം.... [രണ്ട് തീവ്ര നിലപാടുകളിലാണെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയ വീക്ഷണങ്ങളില്ല]

Good Friday ~ ദുഃഖ വെള്ളി

 നല്ല ആത്മാക്കൾ പല സാഹചര്യങ്ങളിലായി പലതവണ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ക്രൂശിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ക്രൂശിതനായെങ്കിലും
തന്നെ ക്രൂശിച്ചവരോട് പൊറുക്കണേയെന്നാണ് പ്രാർത്ഥിച്ചതും.

ചരിത്രം തുടരുന്നു.

100days 💔

അച്ഛനെ നഷ്ടപ്പെട്ട ദിവസം ജീവിതം മാറി. ലോകം ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, പക്ഷേ സ്വന്തം ഹൃദയം നിശ്ചലമായ അവസ്ഥ.

എനിക്കും ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ കൊടുങ്കാറ്റുകൾക്കും ഇടയിൽ ഒരിക്കൽ നിന്നിരുന്ന മനുഷ്യൻ പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി.

പക്ഷേ  എനിക്ക് എന്റെ അച്ഛനെ നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നു മാത്രമല്ല, എന്റെ സുരക്ഷയും വഴികാട്ടിയും എന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ മതിലും നഷ്ടപ്പെട്ടു.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇപ്പോഴും വീട്ടിലേക്ക് ഫോൺ ചെയ്യുമ്പോൾ "അച്ഛനെന്തെടുക്കുകയാണ് എന്ന സ്ഥിരം ചോദ്യം" വിഴുങ്ങുന്ന അവസ്ഥ. അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കാൻ ഫോണിലേക്ക് എത്തുന്നു,

എന്നിട്ട് യാഥാർത്ഥ്യം മന്ത്രിക്കുന്നു - അദ്ദേഹം ഇനി ഇവിടെയില്ല.

എന്നാൽ ഞാൻ എടുക്കുന്ന ഓരോ ചുവടും, ഞാൻ വഹിക്കുന്ന ഓരോ ശക്തിയും, അദ്ദേഹം എന്റെ ഉള്ളിൽ അവശേഷിപ്പിച്ച ഒന്നാണ്.

കാരണം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭാവത്തിലും, ഞാൻ ഇന്നും [അദ്ദേഹം പോയിട്ട് നൂറു ദിവസങ്ങൾ ആയ ഏപ്രിൽ മൂന്നാം തിയതി - 3rd April 2026 - ഇന്ന്] ശക്തമായി നിൽക്കാൻ കാരണം എന്റെ അച്ഛനാണ്.

പ്രതി - PrAThI 

-------------------------------------------------------------------------------

The day I lost my father, my life changed. The world was moving, but my own heart was still.

The man who once stood between me and all the storms around me suddenly disappeared.

But I lost not only my father, but also my safety, my guide, my strongest wall.

Some days I still call home and the constant question of "What's going on with Dad?" swallows me. I reach for the phone to call him,

And then reality whispers - he's no longer here.

But every step I take, every strength I carry, is something he left inside me.

Because, even in his absence, I am still standing strong today [April 3rd, 2026 - today] because of my father.

പ്രതി - PrAThI 

Generational Wealth ~ Quest

Respect to every man who is building his life alone without a rich family, without his father's money.  Every step forward is earned through discipline, sacrifice, and silent struggle. 

There are no shortcuts, no safety nets, just resilience and hard work. 

That kind of journey forges real character and unbreakable strength, because man who builds himself from nothing carries a value that can never be taken away.

സമ്പന്നമായ കുടുംബമില്ലാതെ, പിതാവിന്റെ പണമില്ലാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനെയും ബഹുമാനിക്കണം. 

അച്ചടക്കം, ത്യാഗം, നിശബ്ദ പോരാട്ടം എന്നിവയിലൂടെയാണ് ഓരോ ചുവടും നേടുന്നത്. 

കുറുക്കുവഴികളില്ല, 

സുരക്ഷാ വലകളില്ല, 

പ്രതിരോധശേഷിയും കഠിനാധ്വാനവും മാത്രം. 

അത്തരമൊരു യാത്ര യഥാർത്ഥ സ്വഭാവവും തകർക്കാനാവാത്ത ശക്തിയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നു, കാരണം ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ നിന്ന് സ്വയം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ഒരിക്കലും എടുത്തുകളയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു മൂല്യം വഹിക്കുന്നു.

aren’t you scared?

Someone asked me: "aren’t you scared?" 

scared? 

my response:

I once packed my whole life into a 23kilogram suitcase and moved to a country where I didn’t know anyone.  that scariest move became my biggest asset!

ഒരാൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു: "നിനക്ക് പേടിയില്ലേ?"

പേടിയാണോ? 

എന്റെ മറുപടി:

ഒരിക്കൽ ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ 23 കിലോഗ്രാം ഭാരമുള്ള ഒരു സ്യൂട്ട്‌കേസിൽ പൊതിഞ്ഞ് ആരെയും അറിയാത്ത ഒരു രാജ്യത്തേക്ക് താമസം മാറ്റി. അന്നത്തെ  ഏറ്റവും ഭയാനകമായ നീക്കം എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആസ്തിയായി മാറി!

conviction / ബോധ്യം

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛാ,

അങ്ങ് ഇവിടെ ഉള്ളപ്പോൾ മാത്രം നിലനിന്നിരുന്ന എന്റെ ഒരു പതിപ്പുണ്ട്. ആ പതിപ്പ് കൂടുതൽ എളുപ്പത്തിൽ ചിരിച്ചിരുന്നു, കൂടുതൽ ബോധവാനായിരുന്നു, കൂടുതൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അങ്ങ് ഈ ലോകത്തു നിന്നും പോയപ്പോൾ, ആ പതിപ്പ് എന്നോടൊപ്പം മുന്നോട്ട് വന്നിട്ടില്ല. അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന എല്ലാവരും പൂർണ്ണമായും പോകുന്നില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണോ അത്.

=========

My Beloved father,

There is a version of me that existed only while you were here. That version laughed easier, trusted more, believed longer. When you left, that version didn't follow me forward. Its stayed behind with you-- proof that not everyone who disappears leaves completely.