Wednesday, November 18, 2026

ശ്രീ അയ്യപ്പ ചരിതവും മണ്ഡലവ്രത മഹത്വവും

 

ശ്രീ അയ്യപ്പ ചരിതവും മണ്ഡലവ്രത മഹത്വവും

1. ദിവ്യമായ ജനനം: ഹരിഹരപുത്രൻ

ദുർഗ്ഗാദേവിയാൽ വധിക്കപ്പെട്ട മഹിഷാസുരന്റെ സഹോദരിയായിരുന്ന മഹിഷി എന്ന അസുരസ്ത്രീയിൽ നിന്നാണ് ഈ കഥ ആരംഭിക്കുന്നത്. പ്രതികാരം ലക്ഷ്യമിട്ട്, മഹിഷി കഠിനമായ തപസ്സനുഷ്ഠിക്കുകയും ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഒരു വരം നേടുകയും ചെയ്തു. ശിവന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും സംയോഗത്തിൽ ജനിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിക്ക് മാത്രമേ തന്നെ വധിക്കാൻ കഴിയൂ എന്നായിരുന്നു ആ വരം. ഇരുദേവന്മാരും പുരുഷന്മാരായതിനാൽ, ഇത്തരമൊരു ജനനം അസാധ്യമാണെന്ന് മഹിഷി വിശ്വസിച്ചു.


ഈ വരത്താൽ ശക്തിയാർജ്ജിച്ച മഹിഷി, സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും അക്രമങ്ങളും ഭീകരതയും അഴിച്ചുവിട്ടു. അവളെ പരാജയപ്പെടുത്താനായി, വിഷ്ണു ഭഗവാൻ മോഹിനി എന്ന അതിമനോഹരമായ സ്ത്രീരൂപം സ്വീകരിക്കുകയും ശിവനുമായി ചേരുകയും ചെയ്തു. ഈ ദിവ്യമായ സംയോഗത്തിലൂടെ, സംരക്ഷണത്തിന്റെയും പരിവർത്തനത്തിന്റെയും ശക്തികൾ ഒത്തുചേർന്ന ഒരു തേജസ്വിയായ കുട്ടി ജനിച്ചു. അവനാണ് 'ഹരിഹരപുത്രൻ' (ഹരി അഥവാ വിഷ്ണുവിന്റെയും, ഹരൻ അഥവാ ശിവന്റെയും പുത്രൻ).


2. പന്തളത്തെ മണികണ്ഠൻ എന്ന രാജകുമാരൻ

ശിവനും വിഷ്ണുവും ചേർന്ന് ആ ശിശുവിനെ പമ്പാ നദിക്കരയിൽ കിടത്തി; കുഞ്ഞിന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു സ്വർണ്ണ മണിയും കെട്ടിയിരുന്നു. സന്താനഭാഗ്യമില്ലാതിരുന്ന പന്തളം രാജാവായ രാജശേഖരൻ, ഒരു വേട്ടയാടലിനിടയിൽ തേജസ്വിയായ ഈ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടെത്തുകയും, ദൈവങ്ങൾ നൽകിയ സമ്മാനമായി കരുതി ദത്തെടുക്കുകയും ചെയ്തു. കഴുത്തിലെ മണിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ രാജാവും രാജ്ഞിയും കുട്ടിക്ക് 'മണികണ്ഠൻ' എന്ന് പേരിട്ടു.


അസാധാരണമായ ബുദ്ധിശക്തിയും, ആയോധന നൈപുണ്യവും, കരുണയും പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് മണികണ്ഠൻ വളർന്നുവന്നത്. എന്നാൽ, പിന്നീട് രാജ്ഞിക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു മകൻ (രാജരാജൻ) ജനിച്ചപ്പോൾ, ഒരു കുതന്ത്രക്കാരനായ മന്ത്രി രാജ്ഞിയുടെ മനസ്സിൽ മണികണ്ഠനെതിരെ തെറ്റിദ്ധാരണകൾ വളർത്തി. സ്വന്തം മകന് രാജസിംഹാസനം ഉറപ്പാക്കാൻ രാജ്ഞിയെ അദ്ദേഹം പ്രേരിപ്പിച്ചു.


3. പുലിപ്പാലിനായുള്ള യാത്ര

ആർക്കും സംശയം തോന്നാത്ത വിധം മണികണ്ഠനെ ഒഴിവാക്കാൻ, രാജ്ഞി കഠിനമായ തലവേദന അഭിനയിച്ചു. മന്ത്രിയുടെ കൈക്കൂലി വാങ്ങിയ രാജവൈദ്യൻ, കാട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു പെൺപുലിയുടെ പാൽ മാത്രമാണ് ഇതിനുള്ള ഏക പ്രതിവിധിയെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു.


രാജാവിന്റെ എതിർപ്പുകൾ അവഗണിച്ച്, 12 വയസ്സുകാരനായ മണികണ്ഠൻ പുലിപ്പാൽ കൊണ്ടുവരാൻ സ്വയം സന്നദ്ധനായി. തലയിൽ ഭക്ഷണപ്പൊതിയും മറ്റും അടങ്ങിയ ഒരു കെട്ട് (ഇന്നത്തെ ഇരുമുടിക്കെട്ടിന്റെ പൂർവ്വരൂപമായ 'പള്ളിക്കെട്ട്') വഹിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം യാത്ര തിരിച്ചു. വനത്തിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം മഹിഷിയെ കണ്ടുമുട്ടുകയും, അവളുമായി ഘോരയുദ്ധത്തിലേർപ്പെട്ട് അവളെ വധിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവതാരോദ്ദേശ്യം പൂർത്തിയായി. മഹിഷി മരിച്ചപ്പോൾ, ഒരു ശാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതയായി അവൾ 'ലീല' എന്ന ദേവകന്യകയുടെ രൂപം പ്രാപിച്ചു. അവൾ അയ്യപ്പനോട് തന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചു. എന്നാൽ ബ്രഹ്മചര്യം പാലിക്കാൻ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധനായിരുന്ന അദ്ദേഹം അത് നിരസിച്ചു. പകരം, ആദ്യമായി ദർശനത്തിനെത്തുന്ന ഭക്തർ (കന്നിസ്വാമിമാർ) ആരും ഇല്ലാത്ത ഒരു കാലം വരുമ്പോൾ അവളെ സ്വീകരിക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.


4. പുലിപ്പുറത്തേറിയുള്ള മടക്കയാത്രയും ശബരിമലയുടെ സ്ഥാപനവും


മഹിഷിയെ വധിച്ച ശേഷം, ഇന്ദ്രനും മറ്റ് ദേവന്മാരും പുലികളുടെയും പെൺപുലികളുടെയും രൂപം സ്വീകരിച്ച് മണികണ്ഠനൊപ്പം പന്തളത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഒരു പെൺപുലിയുടെ പുറത്തേറി, ചുറ്റും മറ്റ് പുലികളുമായി കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്ന ബാലരാജകുമാരനെ കണ്ട് രാജസഭ അമ്പരന്നുപോയി.


അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവികത തിരിച്ചറിഞ്ഞ രാജ്ഞിയും രാജാവായ രാജശേഖരനും പശ്ചാത്താപത്തോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണ്, രാജപദവി സ്വീകരിക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ മണികണ്ഠൻ അത് നിരസിച്ചു. താൻ ധർമ്മശാസ്താവാണെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തിയ അദ്ദേഹം, തന്റെ ഭൂമിയിലെ ദൗത്യം പൂർത്തിയായതായി അറിയിച്ചു.


തന്റെ ദിവ്യലോകത്തേക്ക് മടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ്, തന്റെ ക്ഷേത്രം എവിടെ നിർമ്മിക്കണമെന്ന് സൂചിപ്പിക്കാനായി അദ്ദേഹം ഒരു അമ്പ് എയ്തു. ആ അമ്പ് പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ ശബരിമലയിൽ (രാമായണത്തിലെ ശബരി എന്ന താപസിയുടെ പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന സ്ഥലം) ചെന്നു പതിച്ചു. ക്ഷേത്രദർശനത്തിനായുള്ള പവിത്രമായ ചിട്ടകളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം രാജാവിന് നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി. 41 ദിവസത്തെ മണ്ഡല വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുക, കറുപ്പോ നീലയോ നിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുക, അഹംഭാവം വെടിയുക എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഓരോ തീർത്ഥാടകനെയും അയ്യപ്പനായിത്തന്നെ കാണണം എന്നതായിരുന്നു ഇതിന്റെ സാരം ('തത്ത്വമസി' — "നീ അത് തന്നെയാകുന്നു").


ശബരിമല ശ്രീ ധർമ്മശാസ്താവിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ജീവിതകഥയും 41 ദിവസത്തെ വ്രതാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ ആത്മീയ പ്രാധാന്യവും — 30 രേഖാചിത്രങ്ങളിലൂടെ

17 November 2026 [കൊല്ലവർഷം 1202 വൃശ്ചികം 1]

by: പ്രതി | PrAThI   -aka- Pradeep | പ്രദീപ് 

Thursday, November 12, 2026

Biggest flex? ~ blessings from al mighty!

 

Biggest flex?

My parents gave me values, not luxury.

The clothes? I bought them.

The iPhone? I earned it.

The trips? I worked hard for them.

The lifestyle? I built it.

The dreams? I'm making them happen.

I wasn't born with everything. I worked for what I have.

That's the real flex. Not what I own, but what I've built.

Nothing was handed to me. Everything has a story behind it.

A story based on faith, belief and hardwork.

=============

ഏറ്റവും വലിയ അഭിമാനനേട്ടം? എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ എനിക്ക് പകർന്നുതന്നത് മൂല്യങ്ങളാണ്, ആഡംബരങ്ങളല്ല. വസ്ത്രങ്ങളോ? അവ ഞാൻ സ്വന്തമായി വാങ്ങിയതാണ്. ഐഫോണോ? അത് ഞാൻ അധ്വാനിച്ച് നേടിയതാണ്. യാത്രകളോ? അവയ്ക്കായി ഞാൻ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തു. ജീവിതശൈലിയോ? അത് ഞാൻ കെട്ടിപ്പടുത്തതാണ്. സ്വപ്നങ്ങളോ? അവയെ ഞാൻ യാഥാർത്ഥ്യമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എല്ലാം കൈയ്യിലുണ്ടായിട്ടല്ല ഞാൻ ജനിച്ചത്. ഇന്നുള്ളതെല്ലാം ഞാൻ അധ്വാനിച്ച് നേടിയതാണ്. ഇതാണ് യഥാർത്ഥ അഭിമാനനേട്ടം; കൈവശമുള്ള വസ്തുക്കളല്ല, മറിച്ച് സ്വയം കെട്ടിപ്പടുത്ത ജീവിതമാണ് പ്രധാനം. ഒന്നും എനിക്ക് വെറുതെ കിട്ടിയതല്ല; ഓരോന്നിനും പിന്നിൽ ഒരു കഥയുണ്ട്.

വിശ്വാസത്തെയും ബോധ്യത്തെയും കഠിനാധ്വാനത്തെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു കഥ.

Sunday, November 8, 2026

mental health (2026)

 


ഈ വർഷം (2026) എൻ്റെ മാനസികാരോഗ്യത്തെ ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വിധത്തിൽ തകർത്തെറിഞ്ഞു. ഒന്നു ശ്വാസം നേരെ വിടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, ജീവിതം എനിക്ക് നേരെ പുതിയ പ്രതിസന്ധികൾ എറിഞ്ഞുതന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ കരുത്തയായി നിന്നു; എന്നാൽ മറ്റു ചില ദിവസങ്ങളിൽ, പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പോലും പാടുപെട്ടു. എങ്കിലും, ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഇവിടെയുണ്ട്... അല്പം മുറിവേറ്റവളായി, വളരെയധികം ക്ഷീണിതയായി, എങ്കിലും പോരാട്ടം തുടരുന്നു. ഈ വർഷം എന്നെ കഠിനമായി പരീക്ഷിച്ചു, എന്നാൽ അതേസമയം, ഞാൻ കരുതിയതിലും എത്രയോ ശക്തിയിലാണ് ഞാനെന്നും അത് എനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നു.



this year (2026) dragged my mental health through the mud in ways I wasn't ready for.  It felt like every time I caught my breath, life threw something else at

me.  I had days where I was strong, and days where I was barely holding on.  But I'm still here.. bruised a little, tired a lot, but still fighting.  This year tested me harder than anything, but it also showed me l'm tougher than I thought.

Friday, November 6, 2026

celebrate the changed person

 ഈ വർഷം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ഞാനത് ആഘോഷിക്കില്ല.

മറിച്ച്, അതിജീവിക്കാൻ സാധിച്ചതിന് എന്നെത്തന്നെ ഞാൻ ആദരിക്കും. ഈ വർഷം എന്നിലെ പല ഭാഗങ്ങളെയും തകർത്തു കളഞ്ഞു; അവയെ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ് ഞാനിപ്പോഴും. ആരെല്ലാം കൂടെ നിന്നു, എന്തൊക്കെയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്, മറ്റാരും അറിയാതെ ഒരാൾക്ക് എത്രത്തോളം ഭാരം ചുമക്കാൻ കഴിയും - ഇതൊക്കെ ഈ വർഷം എനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നു. ഈ വർഷം എന്നോട് ഒട്ടും ദയ കാണിച്ചില്ല. എങ്കിലും, എങ്ങനെയോ ഞാനിപ്പോഴും ഇവിടെയുണ്ട്.

ഈ വർഷം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ആയിത്തീർന്ന ആ വ്യക്തിയെ ഞാൻ ആഘോഷിക്കും.


===========


When this year ends, I won't celebrate it.

I'll respect myself for surviving it. This vear broke parts of me I'm still trying to rebuild. It showed me who stayed, what mattered, and just how much a person can carry without anyone noticing. This year wasn't kind to me. But somehow, I'm still here.

When this year ends, I shall  celebrate the person I became 

Thursday, November 5, 2026

Generally On Demand ~ GOD

 സങ്കടക്കടലിന്റെ അല്ലലുകളിലും സ്വയം മറന്നു പോകുന്ന കഷ്ടപ്പാടിന്റെ വേദനകളിലും ഓർമ്മിക്കാൻ സാധിക്കുന്ന പേരിനു എന്നും പ്രാധാന്യം ഉണ്ടാവും.

ദൈവം (GOD) = പൊതുവെ ആവശ്യാനുസരണം ലഭ്യമായത്

Amidst the tribulations of an ocean of sorrow and the agonizing hardships that cause one to lose sight of oneself, a name that one can still recall will always hold significance.

God =  "Generally On Demand" ~ That which is generally available as and when needed.

Monday, October 26, 2026

When morning arrives without me ~ ഞാനില്ലാത്ത പ്രഭാതം വരുമ്പോൾ

Amma might have been (wishing to) say these to us: 

When morning arrives without me, don'tsearch the silence for an answer. 

I sliped away quietly, as quietly as learned to exist.

You were the reason I remained when leaving would have been easier.

lf you ever miss me, be still.  

Somewhere beyond the noise, you may finally hear what I could never say.

I was here, I felt you, I left quietly.

May you finally hear what I could never say.


അമ്മ ഞങ്ങളോട്  ഇപ്രകാരം പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം:

ഞാനില്ലാത്ത ഒരു പ്രഭാതം വരുമ്പോൾ, ഉത്തരങ്ങൾക്കായി നിശബ്ദതയിൽ തിരയരുത്.

ജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെ നിശബ്ദമായി ജീവിക്കാമെന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചിരുന്നതുപോലെ തന്നെ, നിശബ്ദമായി ഞാനും കടന്നുപോയി.

എനിക്ക് എളുപ്പത്തിൽ വിട്ടുപോകാമായിരുന്നിട്ടും, ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെ തുടർന്നത് നിങ്ങൾ കാരണമാണ്.

എന്നെ ഓർത്ത് വിഷമം തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, വെറുതെ ശാന്തമായിരിക്കുക.

ലോകത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾക്കപ്പുറം, എനിക്ക് ഒരിക്കലും പറയാൻ കഴിയാതിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് ഒരുപക്ഷേ കേൾക്കാൻ സാധിച്ചേക്കാം.

ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു, നിങ്ങളെ ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു, എന്നിട്ട് നിശബ്ദമായി വിടവാങ്ങി.

എനിക്ക് ഒരിക്കലും പറയാൻ കഴിയാതിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് ഒടുവിൽ കേൾക്കാൻ കഴിയട്ടെ.

Saturday, October 17, 2026

എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ശേഷം | After my mother

എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ശേഷം, എന്നെ "എന്റെ കുഞ്ഞേ" എന്ന് വിളിക്കാൻ ഇനി ആരുമില്ല. തലയിൽ തലോടാൻ സ്നേഹനിർഭരമായ കൈകളില്ല, ആ മൃദുവായ ഊഷ്മളതയുമില്ല. എന്റെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും ഞാൻ ആരോട് പങ്കുവെക്കും? എന്റെ കൊച്ചു കൊച്ചു കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കാനും, എന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കാനും ഇനി ആരുണ്ട്? ഞാൻ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഓരോ ചെറിയ വിഷമവും ഭാരവും അമ്മ ഏറ്റെടുത്തു; എന്റെ ഏറ്റവും ചെറിയ പ്രയാസങ്ങളെപ്പോലും അമ്മ ലഘൂകരിച്ചു തന്നു. ഈ സത്യം വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവരുമ്പോൾ ഹൃദയം വേദനിക്കുന്നു, നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരം അനുഭവപ്പെടുന്നു - എന്റെ വീടായി, എന്റെ സർവ്വസ്വമായി ഞാൻ കണ്ടിരുന്ന അമ്മ, ഇനി എന്നോടൊപ്പമില്ല. ചുറ്റും ആളുകൾ ഉണ്ടാകാം, എങ്കിലും എന്തോ ഒന്ന് അപൂർണ്ണമായി അവശേഷിക്കുന്നു - കാരണം, അമ്മയ്ക്ക് ശേഷം എനിക്ക് ആരുമില്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.
========
After my mother, there's no one left to call me "my child". No loving hand upon my head, no warmth so soft and mild. Whom do I tell my happiness to my worries, Who will listen to my little things and hold me close again? She carried every little worry, every burden I would hide, She made my smallest troubles feel lighter by my side. heart My heart aches, my chest feels heavy maby when the truth comes back to me - The one I called my home, my mother, is no longer here with me. People may surround me, yet something feels undone- Because after my mother, I feel I have no one.
💔🧑‍🧒