Why did you take them so soon ?

One day, I ask God, Why did you take them so soon When they were such beautiful Souls? 

And he replied Because they completed the assignment. 

I gave them faster than others. 

The world was not worthy of the goodness they carried, So I brought them home. 

I asked again, But why didn't you give them more time to live? 

And he said, Because I saw the storms, you could not see. 

I protected them from the pain, the struggles, and the hardships that were yet to come. 

You see death. 

As a tragedy, I see it as a rescue With tears in my eyes. 

I asked then, why does it have to hurt this much? 

I leave me here carrying this pain, And he answered because grief is love with. 

Nowhere to go. 

The depth of your pain is a reflection of the depth of the blessing I placed in your life. 

Finally, I asked. 

How am I supposed to walk this Earth Without their light? 

And he said, you don't walk without it. 

You absorb their light. 

You carry it with you. 

Love the lessons and the memories they left behind. 

Their light did not disappear. 

It became a part of you. 

They are not only in your past they are waiting for you in a place where there is no goodbye.

===============/

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ദൈവത്തോട് ചോദിച്ചു: "അത്രയും മനോഹരമായ ആത്മാക്കളായിരുന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങ് അവരെ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തിരികെ വിളിച്ചത്?"

അദ്ദേഹം മറുപടി നൽകി: "കാരണം, അവർ തങ്ങളുടെ നിയോഗം പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നു."

"മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ വേഗത്തിലാണ് ഞാൻ അവരെ ആ ദൗത്യം ഏൽപ്പിച്ചത്."

"അവർക്കുണ്ടായിരുന്ന നന്മയ്ക്ക് ഈ ലോകം യോഗ്യമായിരുന്നില്ല, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവരെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരികെ വിളിച്ചു."

ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: "പക്ഷേ, ജീവിക്കാൻ അങ്ങ് അവർക്ക് കൂടുതൽ സമയം നൽകിയില്ലല്ലോ?"

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "കാരണം, നിനക്ക് കാണാൻ കഴിയാതിരുന്ന കൊടുങ്കാറ്റുകൾ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു."

"ഇനി വരാനിരുന്ന വേദനകളിൽ നിന്നും പോരാട്ടങ്ങളിൽ നിന്നും കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ നിന്നും ഞാൻ അവരെ സംരക്ഷിച്ചു."

"നീ മരണത്തെ ഒരു ദുരന്തമായാണ് കാണുന്നത്; എന്നാൽ കണ്ണുനീരോടെ ഞാൻ അതിനെ ഒരു രക്ഷപ്പെടലായി കാണുന്നു."

ഞാൻ അപ്പോൾ ചോദിച്ചു: "എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇതിന് ഇത്രയധികം വേദന നൽകേണ്ടിവരുന്നത്?"

"ഈ വേദനയും പേറി ഞാൻ ഇവിടെ അവശേഷിക്കുന്നു..." അതിന് അദ്ദേഹം മറുപടി നൽകി: "കാരണം, ദുഃഖം എന്നത് മറ്റൊരിടത്തേക്കും പോകാനില്ലാത്ത സ്നേഹമാണ്."

"നിന്റെ വേദനയുടെ ആഴം, നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ നൽകിയ അനുഗ്രഹത്തിന്റെ ആഴത്തെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്."

ഒടുവിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു:

"അവരുടെ പ്രകാശമില്ലാതെ ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് ഈ ഭൂമിയിൽ മുന്നോട്ട് പോവുക?"

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "നീ അത് കൂടാതെ മുന്നോട്ട് പോവുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്."

"നീ അവരുടെ പ്രകാശത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു."

"നീ അത് നിന്നോടൊപ്പം കൊണ്ടുനടക്കുന്നു."

"അവർ അവശേഷിപ്പിച്ച പാഠങ്ങളെയും ഓർമ്മകളെയും സ്നേഹിക്കുക."

"അവരുടെ പ്രകാശം അപ്രത്യക്ഷമായിട്ടില്ല."

"അത് നിന്റെ തന്നെ ഭാഗമായി മാറിയിരിക്കുന്നു."

"അവർ നിന്റെ ഭൂതകാലത്തിൽ മാത്രമല്ല ഉള്ളത്; വിടപറയലുകൾ ഇല്ലാത്ത ഒരിടത്ത് അവർ നിനക്കായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്."